پروردگارا، شکرت برای نعمت‌های بی‌کرانت

پروردگارا، شکرت که مرا در قلمروی قرار دادی که می‌توانم بیاموزم و از تباهی بپرهیزم. من هنوز همان میثم کودکی هستم؛ قلمی که هنوز می‌نویسد، کاغذی که هنوز جای واژه‌ها را دارد. در پیشگاه تو شرمنده‌ام که این نعمت‌ها را رها کرده یا به کناری افکنده‌ام.

خدایا، شرمنده‌ام از اینکه میوه‌ای بخورم و دانه‌اش را دور بیندازم؛ از اینکه توانایی‌ای را که می‌توانستم پرورش دهم تا به شکوفایی رسد، نادیده بگیرم، در حضورت سرافکنده ایستاده‌ام.

ای آفریدگار، قلم جز نوشتن نمی‌داند، کاغذ جز پذیرش واژه‌ها، و درخت جز برگ و بار آوردن. اما من، با این اقیانوس بی‌کران استعدادی که به من ارزانی داشته‌ای، چه کنم؟

از ساعتی که به تماشای بیهوده گذراندم شرمسارم. از لحظه اضافه‌ای که در خواب درنگ کردم عذاب می‌کشم. از زمانی که در پی‌گیری‌های بی‌ثمر گذراندم شرمنده‌ام.

پروردگارا، در این زندگی زودگذر، با این استعداد بی‌کران، پیوسته در زیانم. اگر شب و روز بخوانم، بنویسم و بیاموزم، باز هم در زیانم؛ چرا که استعدادهایی که به من ارزانی داشته‌ای بی‌کران است، حال آنکه ظرف زمان تنگ و محدود است.

پروردگارا، مرا هیزم آتش خودم قرار مده. مرا به خودم وانگذار، که در آن حالت، همواره زیانکارم.