6. عملگرها (Operators)

1. عملگرهای حسابی (arithmatic)

عملگرها ابزارهایی هستند که یک کار عملیاتی را روی یکسری متغیرها (عملوند) انجام می‌دهند. با استفاده از عملگرهای حسابی می‌توان عملیات حسابی (جمع، تفریق، ضرب و تقسیم) را روی عملوندها (اجزایی که روی آنها عمل انجام می‌شوند، مانند متغیرها) انجام داد.

عملگر جمع (+)

یکی از چهار عمل اصلی محاسبات است که با علامت “+” نشان داده می‌شود. این عملگر دو عملوند دریافت می‌کند و حاصل جمع آنها را بر می‌گرداند. به مثال زیر توجه کنید، عملگر “+” دو عدد 50 و 100 (هر کدام یک عملوند هستند) را با هم جمع نموده و نتیجه را در متغیر x قرار می‌دهد.

Int x = 100 + 50;

عملگر تفریق (-)

یکی از چهار عمل اصلی محاسبات است که با علامت “-” نشان داده می‌شود. این عملگر دو عملوند دریافت می‌کند و حاصل تفریق آنها را بر می‌گرداند. به مثال زیر توجه کنید، عملگر “-” دو عدد 50 و 100 (هر کدام یک عملوند هستند) را از هم تفریق نموده و نتیجه را در متغیر x قرار می‌دهد.

Int x = 100 – 50;

عملگر تقسیم (/)

یکی از چهار عمل اصلی محاسبات است که با علامت “/” نشان داده می‌شود. این عملگر دو عملوند دریافت می‌کند و حاصل تقسیم آنها را بر می‌گرداند. به مثال زیر توجه کنید، عملگر “/” دو عدد 50 و 100 (هر کدام یک عملوند هستند) را بر هم تقسیم نموده و نتیجه را در متغیر x قرار می‌دهد.

Int x = 100 / 50;

عملگر ضرب (*)

یکی از چهار عمل اصلی محاسبات است که با علامت “*” نشان داده می‌شود. این عملگر دو عملوند دریافت می‌کند و حاصل تقسیم آنها را بر می‌گرداند. به مثال زیر توجه کنید، عملگر “*” دو عدد 50 و 100 (هر کدام یک عملوند هستند) را در هم ضرب نموده و نتیجه را در متغیر x قرار می‌دهد.

Int x = 100 * 50;

عملگر باقی‌مانده (%)

عملگر باقی‌مانده که آن را با علامت “%” نشان می‌دهند، دو عملوند را دریافت می‌کند و باقی‌مانده آن دو را محاسبه نموده و بر می‌گرداند. به مثال زیر توجه کنید، عملگر “%” دو عدد 50 و 100 (هر کدام یک عملوند هستند) را در دریافت نموده و باقی‌مانده 100 بر 50 را در متغیر x قرار می‌دهد.

Int x = 100 % 50;

عملگرهای افزایشی (++) و کاهشی (–):

عملگر افزایشی که آن را با علامت “++” نشان می‌دهد مقدار یک عملوند را یک واحد اضافه و عملگر کاهشی که آن را با علامت “–” نشان می‌دهند مقدار یک عملگر یا را یک واحد کاهش می‌‌دهد. به مثال زیر توجه کنید، اگر مقدار اولیه x برابر با 4 باشد، پس از اعمال عملگر افزایشی برابر با 5 می‌شود و با اعمال عملگر کاهشی مقدار آن مجددا 4 می‌شود.

Int x=4;

X++;// x==5

X–;// x==4

به طور خلاصه توضیحات مربوط به عملگرهای حسابی در جدول زیر آمده است.

عملگرهای انتسابی (Assignment Operators)

این عملگرها یک مقداری را از یک عملوند به عملوند دیگر انتساب می‌دهند. پایه‌ای ترین عملگر انتسابی عمل تساوی است که آن را با علامت “=” نشان می‌دهیم و همان طور که می‌دانیم مقدار سمت راست تساوی به متغیر سمت چپ تساوی انتساب داده می‌شود. عملگرهای دیگر انتسابی از روی عملگر تساوی اقتباس شده اند. در جدول زیر خلاصه‌ای از عملکرد عملگرهای انتسابی آمده است. به عنوان نمونه، عملگر “=+” نتیجه عملوند را یک واحد اضافه نموده و سپس نتیجه را به مقدار x انتساب می‌دهد. در واقع  عملگرهای انتسابی دو عملیات حسابی-منطقی و انتساب را با هم انجام می‌دهند.

عملگرهای مقایسه‌ای (Comparison Operators)

عملگرهای مقایسه‌ای دو عملوند را دریافت نموده، آن دو را با هم مقایسه کرده و نتیجه مقایسه را در قالب درست (true) یا غلط (false) بر می‌گرداند. در جدول زیر خلاصه‌ای از عملکرد عملگرهای مقایسه‌ای به همراه مثال آمده است.

عملگرهای منطقی (Logical Operators)

این عملگرها روی عملوندهای خود عملیات منطقی انجام می‌دهند. در جدول زیر خلاصه‌ای از عملکرد عملگرهای منطقی را آمده است.